Comunidad Valenciana

De autonome regio Valencia ligt in het oosten van het Iberisch Schiereiland. Ze grenst in het noorden aan Catalonië; in het westen aan Aragón en Castilië-La Mancha; in het zuiden aan de regio Murcia; en in het oosten aan de Middellandse Zee.
Wat haar fysische geografie betreft, wordt de autonome regio Valencia opgesplitst in twee delen: het binnenland en de kust. Het binnenland kenmerkt zich door zijn gebergten, be-staande uit het Iberisch gebergte en het Andalusisch gebergte. Onder de diverse bergforma-
![]() |
ties vallen, onder andere, de gebergten Maestrazgo, Martés, Espina, Espadán en het berg-massief van de Caroig op. Penyagolosa is de hoogste berg van de autonome regio (1.813 m). De Penibetische bergketen begint ten zuiden van Alicante, waar ze de bergen van Crevillente, Carrascal en Aitana vormt, wiens gelijknamige top een hoogte van 1.558 m bereikt. De kust is een vlak-te die hoofdzakelijk wordt gevormd door lage en zachte zandstranden met kustme-ren of lagunes, waarvan er enkele uitgedroogd zijn. De belangrijkste landschapsele-menten zijn de landtong van Salinas, de kaap van Irta, de kaap van Oropesa, de eilanden-groep Columbretes (van vulkanische oorsprong en uitgeroepen in 1998 tot natuurpark), de ravijn van Benavides, de zeegaten van Estany, Colomer en Palos, de (zeer toeristische) stran-den van Canet, Puig, Natzaret, Pinedo, Saler en andere stranden nabij de stad Valencia, de land-tong van Cullera (met het eilandje Peñeta del Moro), de stranden van Xeresa, Oliva, Gandía, Venecia, Piles, de landtong van Almadraba, de kaap van San Antonio, de kaap van La Nao, de Ifach rots, de kaap van Las Huertas, de baai van Alicante, de kaap en de baai van Santa Pola en de kaap van Cervera. De rivieren in de autonome
![]() |
Valencia zijn merendeels kort en hebben een laag debiet. Onder andere dienen vermeld te worden: Mijares, Palancia,Turia, Júcar, Cabriel, Magro, Serpis, Vinalopó en Segura.
De autonome regio Valencia bestaat uit de provincies Castellón, Valencia en Alicante. De hoofdstad is Valencia. Het Statuut van de Autonome Regio Valencia werd aangenomen in 1982. Artikel 9 van de Valenciaanse basis-regelgeving stelt dat: “Het stelsel van instellingen van het zelfbestuur van de regio bestaat uit de 'Generalitat Valenciana', of de Provinciale regering van Valencia” en dat deze op zijn beurt “bestaat uit: de 'Corts Valencians', of het Valenciaanse parlement, de president, de 'Consell', of Valenciaanse bestuursraad en de overige instellingen die het huid-ige Statuut vermeldt”. Het parlement wordt gevormd door 89 afgevaardigden; 20 uit de pro-vincie Alicante, 22 uit Castellón en 37 uit Valencia. Het Statuut van de Autonome Regio geeft aan dat de bestuursraad "het college is van de Valenciaanse regering dat de uitvoerende en regelgevende macht heeft. Deze instelling leidt in het bijzonder de bestuurlijke uitvoering van de regering, die valt onder de bevoegdheid van de Generalitat Valenciana”.
Klimaat
![]() |
De autonome regio Valencia toont eigenschappen van het MiddellandseZee-klimaat: de zomers zijn heet en droog, terwijl de winters zacht zijn. De regenperiodes vallen over het algemeen in de lente en in de herfst. In en-kele gevallen zijn deze buien onstuimig. In de ho-gere zones in het binnen-land kan neerslag in de vorm van sneeuw vallen. De temperaturen zijn het hele jaar door aangenaam, met een gemiddelde dat niet onder de 15º C daalt, be-halve in de bergzones, waar lagere temperaturen bereikt kunnen worden.
Bevolking
Het aantal inwoners van deze autonome regio bedraagt, volgens de gegevens van het Insti-tuut voor de Statistiek (INE) per 1 januari 2008, na herziening van het bevolkings-register, 5.029.601.
De verdeling van de bevolking van de autonome regio Valencia per provincie is als volgt: Valencia: 2.358.919, Alicante: 1.657.040 en Castellón: 527.345. De belangrijkste steden van de autonome regio Valencia na zijn gelijknamige hoofdstad zijn Alicante, Castellón, Elx, Alcoi, Torrent, Elda, Sagunto en Gandía. De bevolking van de autonome regio Valencia concentreert zich in de kuststreken, terwijl in de binnenlanden het aantal inwoners veel kleiner is.















